الزامات استقامت بر روی اصول و بندهای ده‌گانه پیشنهادی ایران برای پایان جنگ

الزامات استقامت بر روی اصول و بندهای ده‌گانه پیشنهادی ایران برای پایان جنگ

الزامات استقامت بر روی اصول و بندهای ده‌گانه پیشنهادی ایران برای پایان جنگ

این سند راهبردی، عرصه دیپلماسی را امتداد «جنگ نرم» و میدانی مین‌گذاری‌شده می‌داند که نیازمند هوشیاری کامل برای تبدیل پیروزی‌های نظامی به دستاوردهای قاطع سیاسی است. در آستانه مذاکرات دو هفته‌ای اسلام‌آباد پیرامون جزئیات طرح ابتکاری ایران، رعایت خطوط قرمز و جلوگیری از نفوذ تاکتیکی دشمن در متون حقوقی، حیاتی‌ترین وظیفه تیم مذاکره‌کننده و جامعه نخبگانی کشور است.

محتوای نوشته

الزامات استقامت بر روی اصول و بندهای ده‌گانه پیشنهادی ایران برای پایان جنگ

دانلود فایل PDF

صیانت از دستاوردهای میدان در میز مذاکره همان‌طور که جنگ سخت دارای پیچیدگی‌ها، زدوخوردها و ریزه‌کاری‌های فنی و نظامی است، جنگ نرم و عرصه دیپلماسی نیز میدان مین‌گذاری‌شده‌ای است که دشمن در آن تلاش می‌کند با پیشروی‌های تاکتیکی، اراده خود را غالب کند. اکنون که مقرر شده مذاکراتی دو هفته‌ای (و قابل تمدید) منحصراً بر سر جزئیات طرح ۱۰ بندی در اسلام‌آباد صورت گیرد، الزامات و خطوط قرمزی وجود دارد که استقامت بر آن‌ها، ضامن تبدیل پیروزی نظامی به دستاورد قاطع سیاسی است.

الزام اول:

حفظ تمامیت طرح (ده بند، نه یک کلمه کمتر)؛ نخستین و مهم‌ترین پیش‌فرض تیم مذاکره‌کننده باید این باشد که طرح ۱۰ بندی یک بسته یکپارچه است. به هیچ عنوان نباید از هیچ‌یک از این محورها عقب‌نشینی صورت گیرد. این ده بند نباید تحت فشارهای دیپلماتیک به ۹ یا ۸ بند تقلیل یابد. این یک خط قرمز قطعی است.

الزام دوم:

مسدودسازی مسیر «تبصره‌زدن» و تهی‌سازی مفاهیم بزرگترین خطری که در این مقطع کشور را تهدید می‌کند، «تبصره زدن» دشمن به بندهای توافق و محدود کردن آن‌هاست؛ به نحوی که این شروط از حَیز انتفاع ساقط شده و ارزش ذاتی خود را از دست بدهند. جامعه نخبگانی باید به شدت روی جزئیات متمرکز شوند تا مفاهیم به نفع دشمن تفسیر نگردد. در این راستا، ریزه‌کاری‌های زیر حیاتی است:

  • دریافت خسارات: پرداخت کامل خسارت ایران مطابق برآوردها یک الزام است. این خسارات باید به صورت مستقیم و بدون پیش‌شرط پرداخت شود. نباید اجازه داد دشمن با حیله‌گری، جبران خسارت را به درآمدهای ناشی از حق کنترل ایران بر عوارض تنگه هرمز گره بزند. عوارض تنگه هرمز حق ذاتی و اقتصادی ایران است و حساب آن از غرامت جنگی جداست.
  • آزادسازی دارایی‌های بلوکه‌شده: تمامی اموال ایران در خارج از کشور باید فوراً و بدون تعلل آزاد شود. نباید اجازه داد این فرآیند مشمول مرور زمان شود. اگر قرار بر تهاتر کالا باشد، نوع کالا و مجرای ورود آن باید منحصراً توسط جمهوری اسلامی ایران تعیین گردد.
  • خروج آمریکا از منطقه: عبارت «خروج نیروهای رزمی آمریکا از تمامی پایگاه‌ها» باید با دقت میلی‌متری تعریف شود. منظور از نیروی نظامی چیست؟ وضعیت پایگاه‌های آمریکا در کشورهای همسایه نظیر پاکستان، ترکیه و ترکمنستان چه خواهد شد؟ شعاع خروج تا چند کیلومتری مرزهای ایران باید باشد؟ دشمن نباید بتواند با تغییر نام نیروهای رزمی به مستشار یا عناوین دیگر، در منطقه باقی بماند.
  • توقف جنگ علیه محور مقاومت: این توقف باید قطعی و شامل تمامی جبهه‌ها باشد. باید مشخص شود که اگر رژیم صهیونیستی مجدداً بهانه‌تراشی کرده و به غزه یا لبنان حمله کرد، ضمانت اجرایی چیست و واکنش ایران دقیقاً چه خواهد بود؟ توافقات کلی بدون ضمانت اجرایی، قطعاً در آینده مشکل‌ساز خواهد شد.
  • کنترل تنگه هرمز: اعمال این کنترل باید دقیقاً مطابق مصوبات مجلس شورای اسلامی و با محوریت انحصاری نیروهای مسلح ایران انجام پذیرد.

لازم به ذکر است که موارد اشاره شده صرفا از جهت بیان مثال‌هایی است که پیشنهاد می‌شود در جامعه نخبگانی و اندیشگاهی کشور بصورت تخصصی برای هر کدام از بندها مفصل‌تر مورد نظر قرار گیرد و برای هرکدام بایستی به دقت و جزئیات پیشنهادات عملی قابل ارزیابی آماده و ارائه شود.

نتیجه‌گیری مذاکرات کنونی، یک مذاکرات ملی و ادامه میدان نبرد است. اگر نخبگان و مسئولین با حفظ انسجام ملی و پشتیبانی قاطع، این ریزه‌کاری‌ها و الزامات را تبیین و مطالبه کنند، این مقطع حساس نه تنها باعث سرخوردگی نخواهد شد، بلکه به زودی طعم شیرین پیروزی قطعی و تثبیت معادلات جدید امنیتی با محوریت قدرت ایران را در کام ملت خواهد نشاند.

دیدگاهتان را بنویسید